گفتم که در فراقت عمریست بیقرارم        

                                      گفت  از  فراق   یاران   من  نیز   بیقرارم

گفتم به جز شما من فریادرس ندارم     

                                      گفتا  به  غیر  شیعه  من  نیز کس ندارم

گفتم که یاورانت مظلوم هر دیارند        

                                      گفتا   مرا    ببینند     مظلوم     روزگارم

گفتم که شیعیانت در رنج و در عذابند   

                                     گفتا به حال  ایشان  هر لحظه  اشکبارم

گفتم که شیعیانت جمعند به یاری تو         

                                    گفتا که  من  شب و  روز  در  انتظار یارم

گفتم که چشم شیعه گریان بُوَد به راهت   

                                    گفتا که من همیشه بر دیده  اشک دارم

گفتم که دشمن تو در فکر محو شیعه است 

                                   گفتا  به  حال  شیعه  هر  لحظه پاسدارم

گفتم که انتقامِ مادر،تو کی بگیری     

                                  گفتا به چشم گریان من لحظه می شمارم

گفتم به شیعیانت آیا پیام داری      

                                 گفتا  که  گفته ام   من  هر  دم  در انتظارم

گفتم که ای امامم از ما چرا نهانی      

                                گفتا    به    چشم  مَحرم   همواره  آشکارم

گفتم به چشم انوار آیا تو پا گذاری 

                                گفتا  که  شستشو  ده  شاید  که پا  گذارم

آنها که ولایت ندارند،اعمالشان طبق دستور ولی خدا و حجت خدا نیست؛ آنها تحت سرپرستی و تحت فرمان کسی که خدا فرمانش را بر همه واجب فرموده ،یعنی امامان معصوم -علیهم السلام- نیستند و در نتیجه فرمانده الهی و حجت خدا آنها را نمی پذیرد و اعمالشان را امضا نمی فرماید.آنها مطیع خواسته دل خودشان هستند و خدای ساخته ذهن خود و گذشتگانشان را پیروی می کنند و همانطور که قرآن فرموده: «می گویند پدرانمان را بر این روش یافتیم » و پدرانشان بر روش خروج از فرمان ولی خدا یعنی امیرالمومنین علی (ع) و امامان معصوم  -علیهم السلام- بودند،بیچاره ها یک عمر خودشان را به زحمت می اندازند،نه دنیای درستی دارند و نه آخرت ! چرا؟

چون به فرمان الهی در انتخاب رهبری که برنامه زندگی را برای انسان ترسیم می کند عمل نکرده اند،بلکه به فرمان خودشان عمل کرده اند و رهبری طبق هواهای نفسانی برای خودشان ساخته اند و بر روش جاهلانه او زندگی می کنند.

مَثَل آنها مثل سربازی است که در پادگان،تحت فرمان فرمانده پادگان نیست و برای خودش هرطور می خواهد استراحت می کند و هرطور می خواهد غذا می خورد و هرطور دلش می خواهد قدم رو می رود و ... این اعمال را هرچند برای آن عرق ریخته باشد و بدنش زخمی شده باشد،فرمانده نمی پذیرد و می گوید تو خود سرانه عمل کردی،بی خود زحمت کشیدی و حتی دستور می دهد او را زندان کنند ،یا از پادگان اخراج نمایند. چنین افرادی خطرناک هم هستند،خصوصاً اگر در جبهه جنگ باشند سر خود فرمان حمله می دهند و سر خود عقب نشینی می کنند و عاقبت کارشان هم معلوم است.لذا امت اسلام در جبهه جنگ با شیطان به خاطر وجود همین افراد خودسر تا کنون شکست خورده و کاری برای تحقق صلح و عدالت جهانی از پیش نبرده است،فقط به خاطر اینکه خودسرانه از کسی که دلشان می خواست اطاعت کردند،نه از کسی که خدا خواسته بود؛ پس بیاییم با محبت کامل دست در دست حجت خدا،ولی خدا، امام زمان -عج- بدهیم و تعهد بدهیم که از امروز تا آخرین لحظه زندگی تحت فرمان او باشیم و سرخود کارنکنیم و در این زمان که حجت خدا مستقیم و به صورت ظاهر با ما مرتبط نیست،تحت فرمان کسی که ولی او است و جانشین او است،باشیم و در محضر او تمرین اطاعت و بندگی خدا را بکنیم.

امام هادى (عليه السلام):

اگر نه اين بود كه پس از غيبت قائم آل محمد، برخى از علما وجود دارند كه به سوى او دعوت مى كنند و مردم را به حضرتش سوق مى دهند و از دينش با استدلالهاى الهى حمايت مى كنند و ضعيفان از بندگان خدا را ، از افتادن در دام ابليس و يارانش، رهايى مى بخشند، پس به تحقيق هيچ كس نمى ماند جز اينكه از دين خدا بر مى گشت. ولى آن عالمان زمان قلوب ضعفاى شيعه را مى گيرند همانگونه كه ناخداى كشتى، سكّان و فرمان كشتى را مى گيرد و پس آنها نزد خداى عزوجل از همه برترند.

 بحارالانوار، ج 51، ص 156.

دلم قرار نمی گیرد از فغان ، بی تو 

سپندوار ز کف داده ام عنان،بی تو

                 ز تلخکامی دوران دلم  نشد  فارغ

                 ز جام عیش لبی تر نکرد جان،بی تو

                                 چون آسمان مه آلوده ام ز تنگدلی

                                 پر است سینه ام از اندوه گران بی تو

نسیم صبح نمی آورد ترانه شوق

سر بهار ندارند  بلبلان ، بی  تو

                 لب از حکایت شب های تار می بندم

                 اگر امان دهدم چشم خونفشان ،بی تو

                               چو شمع کشته ندارم شراره ای به زبان

                               نمی زند سخنم آتشی به جان ، بی تو

زبیدلی و خموشی چو  نقش  تصویرم

نمی گشایدم از بی خودی زبان،بی تو

               از آن زمان که فروزان شدم ز پرتو عشق

               چو ذره ام به تکاپوی جاودان ، بی تو

                                 عقیق صبر به زیر زبان تشنه نهم

                                  چو یادم آید از آن شکرین دهان،بی تو

گزاره غم دل  را  مگر  کنم  چو  امین

جدا ز خلق به محراب جمکران ،بی تو

مقام معظم رهبری

یا ایها العزیز! این بار با قلبی که اعتقادش را بر زبان می آورد به استقبال تو آمده ایم و با چشمانی شرمنده ،شرفیاب شده ایم .

بهانه ای است که با ندای "ابا صالح" صدایت زنیم و با ذکر "داعی الله" سلامت کنیم و با کلمه "ولی الله" درودت فرستیم و با گلواژه "العجل" انتظارت کشیم و با فریاد «ادرکنی» از تو کمک بخواهیم و با التماس «یامهدی» از تو جوابی بطلبیم.

تو از حال ما خبر داری که "مسنا و اهنا الضر" و انتظار دلمان را می دانی که " تصدق علینا"

تعداد بازديدهای وبلاگ: